Opis projektu
Rybitwa czubata jest wierna morzu – i mimo wszelkich atrakcji WUDzisławia nie może tu zostać na zawsze. Marzy o powrocie nad Bałtyk, ale… się boi. Nad Bałtykiem jest człowiek – który błędnie uważa, że on tu panuje.
Rybitwa lubi człowieka – ale nie ufa mu. Wcześniej on już zabierał jej rybę, zaśmiecał plaże nieopodal jej lęgowiska, właził do jej gniazda ze smartfonem i fleszem, przeganiał ją z jej terenu – i samo znalezienie wspólnego języka nie pomoże odbudować tej więzi. Nasz projekt jest odpowiedzią na pytanie: w jaki sposób możemy sprzyjać szanowaniu granic oraz zbudowaniu zaufania międzygatunkowego?
Opis projektu
Nasza propozycja zakłada kompleksowy system działań, przy którego realizacji będziemy współpracować z nowo powstałym Ministerstwem ds. Integracji Międzygatunkowej. Budowanie zaufania wymaga przede wszystkim edukacji, zwłaszcza gdy wcześniejsze doświadczenie wyraźnie wskazywało na jej braki.
Pierwszym punktem naszego programu są interaktywne tablice informacyjne: przygotowane dla człowieka, w imię dobra Rybitwy. Tablice są doskonałym źródłem informacji: o zasadach korzystania z terenu – który należy do Rybitwy i na którym człowiek jest jedynie gościem; o szkodach zadanych terenowi przez człowieka – i sposobach naprawienia tego; o niezrównoważonej dotychczasowej relacji – i propozycjach jej udoskonalenia.
Drugim elementem jest ulokowany na świeżym powietrzu punkt przelotnych spotkań, którego ideą jest wspólne poznawanie się nawzajem Rybitwy i człowieka. Czy jest to możliwe bez WUDzisławskiej maszyny tłumaczeniowej? Otóż tak – podobnie jak inne zwierzęta, będziemy się uczyć komunikacji niewerbalnej i analizy zachowań rozmówcy. Stacyjka zostanie wyposażona w ławeczki usytuowane naprzeciwko siebie oraz ekran (z którego prototypem Rybitwa zapozna się jeszcze w WUDzisławiu). W interfejsie zostaną zakodowane komunikaty ludzkie i rybitwie – nagrane we współpracy z WUDzisławskim ośrodkiem. Gdy Rybitwa i człowiek znajdą się przy ławeczkach, zacznie się zabawa: od obustronnego pokazywania emocji (zabawa, strach, gniew i in.) poprzez wspólne aktywności (taniec i śpiew), jak i nawyki życiowe (sprzątanie terenu etc.).
Ostatnim elementem rozwiązania jest empatyzer „Rybitwie oko”: kopuła empiryczna, w której dzięki technologiom VR+AR człowiek może odczuć, z czym się zmierza rybitwa na co dzień. Będzie można doświadczyć m.in. patrolowania powietrznego, polowania w wodzie, zabawy z nadchodzącymi falami na brzegu lub też pilnowania i hodowania piskląt.
Głównym celem jest zapewnienie komfortu Rybitwie – gospodyni tego terenu – żeby w przyszłości wdrażać kolejne programy integracyjne. Uważamy, że Rybitwa podjęła wystarczająco dużo kroków, by współdzielić teren z człowiekiem – dlatego zaproponowane przez nas procesy edukacyjne wymagają przede wszystkim wysiłku i nauki człowieka. Wierzymy jednak, że wspólna praca będzie miała pozytywny wpływ na życie Rybitwy czubatej w Polsce – a zarazem nie będzie obciążać jej intensywnej codzienności.
