Opis projektu
Swoją przygodę z projektowaniem spekulatywnym oparłam na metodzie Design Thinking: empatyzacji i researchu, definiowaniu problemów, generowaniu rozwiązań oraz prototypie.
W pierwszej fazie postarałam się poznać jak najlepiej mojego projektowego przyjaciela, jego cechy i środowisko naturalne. Nawiązując do biotaniki, szybko zauważyłam inspiracje projektowe zaczerpnięte do świata ludzkiego, takie jak konstrukcje samolotów czy zdolność kamuflażu i adaptacji. Starałam się brać pod uwagę wszystkie aspekty otaczającego nas świata i zrozumieć funkcjonowanie w całym ekosystemie. Niewątpliwie w obecnie najważniejszą kwestią jest pokonanie pandemii oraz podjęcie próby zapobiegania kolejnym. Poszerzyłam zatem swoją wiedzę w kwestiach związanych z genezą wirusów i skutkach ubocznych zarażeń. Są one najstarszymi „istotami” ziemskimi, które dyktują nam warunki życia po dziś dzień.
Moją uwagę przykuła kwestia roznoszenia się chorób poprzez zwierzęta migrujące, a także brak kontroli nad mutacjami wirusów ogniskami epidemii. W fazie researchu odkryłam niesamowitą zdolność zwierząt jaką jest ochrona przed epidemią poprzez wytwarzanie przeciwciał. Już w historii dowiedziono, że przeciwciała pozyskane od zwierząt mogą stanowić szczepionkę dla człowieka.
W kolejnym etapie projektowania pojawiły się następujące problemy badawcze:
- Jak zapobiec rozprzestrzenianiu się nieznanych mutacji wirusa?
- Jak możemy wykorzystać zdolność wytwarzania przeciwciał przez zwierzęta, aby użyć ich w nowych technologiach badawczych na rzecz walki z chorobami?
- Jak technologie mogą wpływać na rozwój środowiska naturalnego w przyszłości?
Zagłębiając się w temat budowy i funkcjonowania wirusów, zauważyłam ich olbrzymie podobieństwo do sztucznej inteligencji (AI). Struktury złożone z mikropołączeń, autonomiczne, potrafiące dostosować się do sytuacji, posiadające zdolność ewolucji i mające niezwykły wpływ na resztę organizmów w środowisku. Posiadają pozytywne i negatywne cechy, o których zachowaniu decyduje głównie zachowanie człowieka.
Ostateczną fazą mojego procesu projektowego było stworzenie prototypu rozwiązania. Zaproponowałam mikro-obiekt przypominający antyciała znane dobrze organizmowi, ściśle połączone z technologią AI. Wchłaniane z powietrzem wraz z tlenem, dostają się do układu oddechowego i zostają rozprowadzone do dalszych części organizmu. Ich głównym zadaniem jest przesłanie informacji do ośrodków badawczych o możliwych mutacjach, zapobieganie stanom zapalnym organizmu oraz wsparcie w jego inteligentnym leczeniu. Posiadają również zdolność autodegradacji i nie wpływają na funkcjonowanie organizmu.
